Sposób działania najprostszego modelu kalejdoskopu sprowadza się do opisu obrazu powstającego w układzie dwóch nachylonych
do siebie pod kątem 60° zwierciadeł. Wstawmy w tym celu między me kostkę domina i spójrzmy z góry na utworzony obraz.
Patrząc wzdłuż zwierciadeł, zobaczymy, tak jak na rysunku, sześć kostek domina (jedną rzeczywistą i pięć jej obrazów).
Wszystkie obrazy leżą ponadto w płaszczyźnie przedmiotu, która jest prostopadła do płaszczyzny luster.
I to jest właśnie typowy efekt kalejdoskopowy. Kostka domina nie jest jednak atrakcyjnym obiektem do powielania
i nie daje się przekształcić w wielobarwny i wzorzysty obraz kalejdoskopowy.
Aby zbudować prawdziwy kalejdoskop, musimy nasz układ luster wzbogacić o dodatkowe elementy.
Kostkę domina zastępujemy zazwyczaj układem dwóch matowych płytek z przestrzenią między nimi wypełnioną małymi,
kolorowymi szkiełkami o różnych kształtach. Wszystko to otacza zewnętrzna kartonowa lub plastikowa rura zamknięta
od góry pokrywką z wyciętym otworem.
Patrząc przez otwór, najlepiej pod światło, widzimy sześciokrotnie powielony obrazek ułożony
ze szkiełek znajdujących się w utworzonym przez lustra trójkącie. Konstrukcja obrazu jest
dokładnie taka sama jak w przypadku kostki domina. Duża gęstość powielanych elemenlów i różnorodność
ich barw pozwala uzyskać piękne kolorystycznie i symetrycznie rozbudowane wzory. Zabawa na tym się nie kończy,
obracanie kalejdoskopu powoduje bowiem przemieszczanie się szkiełek, a w konsekwencji efektowne transformacje
obserwowanych obrazów.
Istnieją oczywiście kalejdoskopy bardziej złożone i efektowniejsze niż ten opisany. O wiele bogatszy,
a przede wszystkim znacznie rozleglejszy obraz powstaje w kalejdoskopie z trzema lustrami.
Do pojemnika na barwne szkiełka można wlać oleistą i przezroczystą substancję, która sprawi,
że ruchy szkiełek nie będą gwałtowne i podczas obracania kalejdoskopu obrazy nie będą zmieniać się skokowo, lecz płynnie.
|
 |