Tekst pochodzi z numeru 1 (1/1999) czasopisma Anyten Mlek. All rights reserved.
Zarys Kwantowej Teorii Uczniodynamiki
Quantum Pupildynamics Theory
Ryszard Kostecki

I. Wstęp

Od dłuższego czasu fizycy borykają się z szeregiem problemów występujących w mechanice szkolnej. Problemy te są o tyle intrygujące, że ich ogrom i znaczenie rośnie wraz ze zmniejszaniem skali obserwacji. (...) Przykładowo: na poziomie makroskopowym teoria przewiduje kształcenie uczniów przez szkołę z dokładnością dochodzącą do 10-6, przy czym występujące odchylenia są przewidywalne i opisane matematycznie przez grupę równań Głupola-Patałacha oraz Marginesa-Społecznego (przy czym za pomocą równań Marginesa-Społecznego można przewidzieć odchylenia rzędu 10-5 !). Jednak już przy obserwacjach rzędu 10-7 następuje całkowite załamanie stosowanych dotąd metod! Nie skutkują nawet poprawki relatywistyczne (np. ujęcie w ten sposób prędkości ucznia idącego do szkoły)! (...)
Poniżej chciałbym przedstawić teorię, która umożliwia rozwiązanie większości dotychczasowych problemów, a jednocześnie jest zgodna z najnowszymi pomiarami. (...)

II. Fundamentalne postulaty i założenia QPD

1. Nie można jednocześnie zmierzyć czasu wystąpienia klasówki i treści zadań na niej występującej.
2. Nauczyciel jest źródłem pola imprezonowego.
3. Pole imprezonowe rozchodzi się w czasoprzestrzeni z prędkością światła, ale jego zasięg maleje szybko do zera.
(...)
4. Pod wpływem realizowania kolejnych tematów lekcji, w polu imprezonowym powstają quasi-cząstki, imprezony.
4.1. Kiedy stężenie imprezonów przekroczy pewien poziom krytyczny (patrz równanie (4-3)), następuje wyładowanie w postaci imprezy, czyli klasówki.
4.2. Energia imprezonów jest większa od zera. Pomimo tego zostaje jednak zachowana energia całkowita, ponieważ wystepuje Mistyczny Proces Imprezy:
4.2.1. Do czasu imprezy, będącej pomiarem (umiejętności uczniów), imprezony są quasi-cząstkami zero-energetycznymi
4.2.2. W momencie imprezy imprezony materializują się. Wtedy to od pola imprezonowego zostaje zaciągnięty "dług energetyczny".
4.2.3. "Dług energetyczny" zostaje po bardzo krótkim czasie spłacony, ponieważ pole imprezonowe otrzymuje energię od uczniów, poprzez ich wysiłek przeznaczony na napisanie klasówki.
4.3.4. Czas trwania Mistycznego Procesu Imprezy wyraża się następującym wzorem:

Timprezy < h*Iu/In

gdzie: h - stała Plancka, Iu - imprezowość układu, In - względna imprezowość nauczyciela. Z tego powodu klasówki przy mniejszych wyładowaniach trwają krócej, przy większych dłużej.
4.3.5. Względna imprezowość nauczyciela jest w skali mikroskopowej wielkością stałą dla danej jednostki (oczywiście, w czasie kwantowo istotnym). Zmienia się ona dopiero w skali 3*108 sekund (ok. 10 lat).
(...)
4.4. Całe wyładowanie imprezonowe można opisać zespołem równań, z których pierwsze znajduje się poniżej, a następne wyprowadzone zostaną (jako mniej intuicyjne) w pkt. 15.2.7, 17.1, oraz 33.1.
4.4.1.

Eimprezy*Timprezy/(Tucznia*Tnauczyciela) < h*Iu/(2*pi)

gdzie: Eimprezy - energia wyładowania imprezowego, Tucznia - czas pracy ucznia, Tnauczyciela - czas pracy nauczyciela. Inaczej zapisując:

2*pi*Eimprezy*Timprezy/(h*Tucznia*Tnauczyciela) < Iu

(...)
4.4.7. Czasem uczniowie o niskim tu powodują ciąg zanikających oscylacji energetycznych z kilkoma wyładowaniami imprezonowymi (słaba praca przed klasówką -> słaba praca na klasówce -> praca po klasówce -> praca ucznia na kolejnej klasówce -> (...) -> koniec!).
W niektórych kręgach oscylacje te z niewiadomych przyczyn znane są pod nazwą "maratonów".
(...)


10.1999