Tekst pochodzi z numeru 16 (1/2003) czasopisma Anyten Mlek. All rights reserved.
Ty, który to czytasz
Zuzia Pacholczyk

Ty, który to czytasz - nie mów nigdy: "Wszystko byłoby takie piękne, gdyby nie ta jedna rzecz", nie żałuj swoich czynów ani słów, jak ja nie żałuję spojrzenia w czyjeś oczy. Nie myśl nigdy, jakie życie byłoby piękne, gdybyś kiedyś postąpił inaczej, jak ja nie myślę, że mogłabym pisać dla kogoś innego. Ucz się na swoich błędach i naprawiaj, co tylko możesz, ale nie daj się zniszczyć wyrzutom sumienia, nie płacz nadaremnie. Twoje słowo w przeszłości, to, którego tak żałujesz - pomyśl! pomyśl! - nie tylko coś zniszczyło, ale i w jakiś inny sposób wpłynęło na to, co dzieje się teraz. Wzajemne relacje: poszedłbym tam, gdyby... ech, wcale nie wiesz, może poznałbyś kogoś, przez kogo później byś cierpiał, może wogóle byś tam nie doszedł, może lepiej teraz - jak jest? A może nie, ale nie wiesz, nie możesz wiedzieć, nie wierz więc w możliwość zmiany jednego tylko wątku w powieści (hie, hie, telenoweli zwanej życiem), to się nie zdarza, chaos deterministyczny i zasada nieoznaczoności, rachunek prawdopodobieństwa przemawia na naszą niekorzyść, niezbadane są drogi Opatrzności, niech się dzieje wola Nieba.

Ty, który to czytasz - pomyśl: ilu pięknych rzeczy mogło by teraz nie być.

Ty, który to czytasz i ty, który odłożyłeś już ten tekst, przerzuciłeś kartkę: spójrz w niebo i pomyśl, jak naprawdę jest dobrze.